Edtjekadetje

Afgelopen dinsdag was mijn schoonzus jarig. En vandaag ga ik het vieren bij haar thuis. Onder vrijwel elke omstandigheid vind ik verjaardagen extreem lame. Als het aan mij lag zou ik naar geen enkele verjaardag gaan niet eens van mijn familie. Als ik naar een verjaardag ga is het meestal een combinatie van peer pressure en geen flikker te doen hebben. Ik heb geen moeite ermee om mensen te feliciteren enzo. Eventueel een cadeau geven vind ik ook kool, maar dat hele ding erom heen. Daar eten, praten over wat the hell je wel niet hebt meegemaakt en om je heen staren. Dat hele ding gaat nergens over. Echt zovaak beland ik op een bank en gaat er shit door me hoofd van wat ik wel niet had kunnen doen in de tussen tijd. Ik ben meestal niet zo subtiel en dan gaap ik erop los. Dan vraagt iemands tante of nicht mij of ik me verveel. Dan moet ik weer liegen, zeggen dat ik een zware dag heb gehad of dat ik slapeloze nachten heb omdat mijn dochter niet wou slapen. Wat ik soms wel niet zeg als ik onder druk sta .

Maar bij deze verjaardag vind ik al die dingen niet erg. Mijn schoonzus en ik hebben een hele goeie band. Wat overigs geen goede reden is voor mij om een verjaardag te bezoeken. Maar ze kent me nu al dik 20 jaar ofzo. Ik ken niemand die zoveel liefde heeft voor mij die niet familie is. Ook visa versa hoor. Zulke dingen kan ik waarderen. Me band met haar is er een die ik me leven lang zal koesteren.