Edtjekadetje

Van de week schoten beelden van me leven me heel snel voorbij! Ik zag het licht. Maar in films zeggen ze altijd dat je er niet naar toe moet lopen, want aan het eind van die tunnel dan kan je niet meer terug en ben je dood. Ik weigerde dood te gaan. Ik kan Aarde niet verlaat zonder minimaal dit verhaal wat ik heel erg extreem heb op gespiced te droppen voor jullie.

Ik liep met een collega op Holland Spoor. Ik was met de auto maar liep toch bij de trams om wellicht eten te halen. Ik belde mijn broer op en het was niet nodig. Er was eten thuis. Nou alles leuk en aardig ik dacht van ik loop wel effe met me collega mee naar haar tram. Zo ben ik (af en toe ). Ze vraagt me ook echt waarom loop je met me mee. Ik antwoord als de held die ik ben; straks gebeurd er iets met je onderweg naar de tram, dat zou ik mezelf nooit vergeven. Nou wij lachen enzo wat je begrijpt wel dat ik een held op sokken ben. Zij stapt in de tram en ik begin te lopen naar mijn auto. Eerste zebrapad niks aan de hand. Tweede zebrapad, ik steek over. Er kwam een auto aangereden maar hij reed langzaam dus ik wandel naar de overkant. Oppeens in slow-motion leek het wel. Ik draai mijn hoofd naar rechts en zie die guy met een evil look vol gas op me afrijden. Ik maak een soort van scheve judo-rol over die auto en ik ontwijk em. Ik was pissed maar voordat ik kon reageren komt er nog een auto die achter hem aan reed. Hij raakt me en ik voel dat hij me van de grond afveegt. Ik maak daar zowat een achterwaardse salto en val plat op me bek. Mijn leven flits me voorbij terwijl ik op de grond lig. Liggend daar op de grond. tientallen mensen om heen besef ik dat mijn tijd nog niet gekomen is. Uit pure wilskracht begint me hart weer snel te kloppen, hoofd denkt weer na en mijn spieren werken ook weer. Ik sta op, steek me middelvinger op naar de guy en liep rustig naar me auto.

btw dont forget heel erg extreem op gespiced. ik heb niks! HELEMAAL NIKS!