Edtjekadetje

Afgelopen dinsdag was mijn schoonzus jarig. En vandaag ga ik het vieren bij haar thuis. Onder vrijwel elke omstandigheid vind ik verjaardagen extreem lame. Als het aan mij lag zou ik naar geen enkele verjaardag gaan niet eens van mijn familie. Als ik naar een verjaardag ga is het meestal een combinatie van peer pressure en geen flikker te doen hebben. Ik heb geen moeite ermee om mensen te feliciteren enzo. Eventueel een cadeau geven vind ik ook kool, maar dat hele ding erom heen. Daar eten, praten over wat the hell je wel niet hebt meegemaakt en om je heen staren. Dat hele ding gaat nergens over. Echt zovaak beland ik op een bank en gaat er shit door me hoofd van wat ik wel niet had kunnen doen in de tussen tijd. Ik ben meestal niet zo subtiel en dan gaap ik erop los. Dan vraagt iemands tante of nicht mij of ik me verveel. Dan moet ik weer liegen, zeggen dat ik een zware dag heb gehad of dat ik slapeloze nachten heb omdat mijn dochter niet wou slapen. Wat ik soms wel niet zeg als ik onder druk sta .

Maar bij deze verjaardag vind ik al die dingen niet erg. Mijn schoonzus en ik hebben een hele goeie band. Wat overigs geen goede reden is voor mij om een verjaardag te bezoeken. Maar ze kent me nu al dik 20 jaar ofzo. Ik ken niemand die zoveel liefde heeft voor mij die niet familie is. Ook visa versa hoor. Zulke dingen kan ik waarderen. Me band met haar is er een die ik me leven lang zal koesteren.

Laatste tijd heb ik regelmatig een baby in mijn handen of hoor ik dat mensen zwanger zijn etc. Vroeg of laat gaat dat je aan het denken zetten. Ik weet dat ik graag een kind zou willen. Met wie is nog maar de vraag. Ik zou het graag goed willen doen. Niet scheiden enzo. Altijd een goede leefomgeving voor mijn kind creeeren. Ik merkte het laatst heel sterk bij het zoontje van een vriendin van mij. Die ene die die achterlijke comments achterlaat :p anyway haar zoontje lag eerst op me schoot. Hij keek me bijna de hele tijd aan. Was zo ontzettend lief. Later lag hij op me buik en viel hij in slaap. Hij sliep zeker een half uur. Normaal ben ik niet zo van stil zitten maar vond het nu helemaal niet erg. Tijd leek stil te staan. Maakte mij echt helemaal niet uit. Ik kon daar wel uren zitten zonder dat ik me zou druk maken. Vond het bijna erg dat hij honger had en dat hij gevoed moest worden. Vooral dat soort momenten wanneer ik hem vasthoud, vraag ik me af hoe het gaat zijn als ik mijn eigen kind heb. Dat kind gaat nog effe moeten wachten. Wil nog zeker mijn school afmaken en een baan en nog zoveel. Als ik er zo over nadenk ga ik nooit tijd hebben voor een kind. Ik wil mijn kind het beste geven wat er mogelijk net als iedereen. Ik wil zelf het meeste uit mijn leven halen. Die shit is nu nog te onduidelijk. Ik zie het nog niet helder genoeg. Heb nog wat levenservaring nodig. Voorlopig houd ik het bij de kinderen van andere.

Nu al ruim een week zonder je. We zijn nooit echt uit elkaar geweest. Ik voel het nu heel erg. Ik wil je zo graag terug. Is niet eens meer een geval van willen het is nu MOETEN! Ik doe dit nooit meer. Ik probeer me geest sterk te houden, maar blijf van die gedachtes hebben dat er wat ergs is gebeurd. Ik kan niet meer prettig slapen zonder dat je voor me deur staat. Ik word gek zonder je. Waar ben je? Waarom heb ik je nog niet terug? Waarom heb ik je überhaupt weggeven? Zelden heb ik spijt van mijn acties. Ik trek dit echt niet meer. Wanneer je terug bent laat ik je nooit meer gaan. We gaan samen door tot je niet meer verder kan. Morgen doe ik er weer alles aan om je terug te krijgen. Ik kan die gozer die weet waar je bent nu niet bereiken wat me ernstig irriteert. Hij heeft wat gezondheidsproblemen maar ik ben nu gewoon op een punt gekomen dat ik zo egoïstisch ben dat het me niet meer kan schelen.

Bij dezen een officiele excuses van mij naar jou. Love you Felicia