Edtjekadetje

Van de week schoten beelden van me leven me heel snel voorbij! Ik zag het licht. Maar in films zeggen ze altijd dat je er niet naar toe moet lopen, want aan het eind van die tunnel dan kan je niet meer terug en ben je dood. Ik weigerde dood te gaan. Ik kan Aarde niet verlaat zonder minimaal dit verhaal wat ik heel erg extreem heb op gespiced te droppen voor jullie.

Ik liep met een collega op Holland Spoor. Ik was met de auto maar liep toch bij de trams om wellicht eten te halen. Ik belde mijn broer op en het was niet nodig. Er was eten thuis. Nou alles leuk en aardig ik dacht van ik loop wel effe met me collega mee naar haar tram. Zo ben ik (af en toe ). Ze vraagt me ook echt waarom loop je met me mee. Ik antwoord als de held die ik ben; straks gebeurd er iets met je onderweg naar de tram, dat zou ik mezelf nooit vergeven. Nou wij lachen enzo wat je begrijpt wel dat ik een held op sokken ben. Zij stapt in de tram en ik begin te lopen naar mijn auto. Eerste zebrapad niks aan de hand. Tweede zebrapad, ik steek over. Er kwam een auto aangereden maar hij reed langzaam dus ik wandel naar de overkant. Oppeens in slow-motion leek het wel. Ik draai mijn hoofd naar rechts en zie die guy met een evil look vol gas op me afrijden. Ik maak een soort van scheve judo-rol over die auto en ik ontwijk em. Ik was pissed maar voordat ik kon reageren komt er nog een auto die achter hem aan reed. Hij raakt me en ik voel dat hij me van de grond afveegt. Ik maak daar zowat een achterwaardse salto en val plat op me bek. Mijn leven flits me voorbij terwijl ik op de grond lig. Liggend daar op de grond. tientallen mensen om heen besef ik dat mijn tijd nog niet gekomen is. Uit pure wilskracht begint me hart weer snel te kloppen, hoofd denkt weer na en mijn spieren werken ook weer. Ik sta op, steek me middelvinger op naar de guy en liep rustig naar me auto.

btw dont forget heel erg extreem op gespiced. ik heb niks! HELEMAAL NIKS!

Het begon met een droom. Ik droomde dat ik ergens naar toe moest. Dus ik liep naar me auto en maakte me deur open. En ik zie een poes op mijn stoel zitten. Zon miauw miauw ding. Ik schrik een beetje van wat doet dit beest hier. Dus ik zeg die poes: neger! Ga the fuck uit mijn auto. Die poes springt uit me auto, dus ik kon gaan waar de hell ik naar toe zou gaan. Ik ga zitten en zie 2 poezen op me achterbank zitten. Ik trip em een beetje. Ik van what the fock doen jullie in me auto donder op! En voor ik het wist kwamen poezen overal vandaan. Onder me stoel, kofferbak etc. Heel me auto vol met poezen. Ik kon niks zien zag overal bond. Toen werd ik wakker.

Nu wordt het eng. Ik ging laatst naar school denk ik. En ik was me natuurlijk luie zelf dus ik ging met de auto. Ik maak mijn deur open en oppeens kruipt er zon zwarte poes uit de bosjes. Ik wou nog niet gelijk para worden dus ik checkte die poes ff. Die poes kwam gewoon dichterbij. Hoe verder mijn deur open ging des te dichterbij kwam dat beest. Dat beest wou mee rijden. Ik zweer het je. Ik sprong snel in me auto en deed de deur dicht. Met mijn hart in me keel (zo zeg je dat toch:p) ben ik maar snel weg gereden. Ik zou door dit soort dingen eigenlijk niet meer willen slapen.

Afgelopen dinsdag was mijn schoonzus jarig. En vandaag ga ik het vieren bij haar thuis. Onder vrijwel elke omstandigheid vind ik verjaardagen extreem lame. Als het aan mij lag zou ik naar geen enkele verjaardag gaan niet eens van mijn familie. Als ik naar een verjaardag ga is het meestal een combinatie van peer pressure en geen flikker te doen hebben. Ik heb geen moeite ermee om mensen te feliciteren enzo. Eventueel een cadeau geven vind ik ook kool, maar dat hele ding erom heen. Daar eten, praten over wat the hell je wel niet hebt meegemaakt en om je heen staren. Dat hele ding gaat nergens over. Echt zovaak beland ik op een bank en gaat er shit door me hoofd van wat ik wel niet had kunnen doen in de tussen tijd. Ik ben meestal niet zo subtiel en dan gaap ik erop los. Dan vraagt iemands tante of nicht mij of ik me verveel. Dan moet ik weer liegen, zeggen dat ik een zware dag heb gehad of dat ik slapeloze nachten heb omdat mijn dochter niet wou slapen. Wat ik soms wel niet zeg als ik onder druk sta .

Maar bij deze verjaardag vind ik al die dingen niet erg. Mijn schoonzus en ik hebben een hele goeie band. Wat overigs geen goede reden is voor mij om een verjaardag te bezoeken. Maar ze kent me nu al dik 20 jaar ofzo. Ik ken niemand die zoveel liefde heeft voor mij die niet familie is. Ook visa versa hoor. Zulke dingen kan ik waarderen. Me band met haar is er een die ik me leven lang zal koesteren.

Laatste tijd heb ik regelmatig een baby in mijn handen of hoor ik dat mensen zwanger zijn etc. Vroeg of laat gaat dat je aan het denken zetten. Ik weet dat ik graag een kind zou willen. Met wie is nog maar de vraag. Ik zou het graag goed willen doen. Niet scheiden enzo. Altijd een goede leefomgeving voor mijn kind creeeren. Ik merkte het laatst heel sterk bij het zoontje van een vriendin van mij. Die ene die die achterlijke comments achterlaat :p anyway haar zoontje lag eerst op me schoot. Hij keek me bijna de hele tijd aan. Was zo ontzettend lief. Later lag hij op me buik en viel hij in slaap. Hij sliep zeker een half uur. Normaal ben ik niet zo van stil zitten maar vond het nu helemaal niet erg. Tijd leek stil te staan. Maakte mij echt helemaal niet uit. Ik kon daar wel uren zitten zonder dat ik me zou druk maken. Vond het bijna erg dat hij honger had en dat hij gevoed moest worden. Vooral dat soort momenten wanneer ik hem vasthoud, vraag ik me af hoe het gaat zijn als ik mijn eigen kind heb. Dat kind gaat nog effe moeten wachten. Wil nog zeker mijn school afmaken en een baan en nog zoveel. Als ik er zo over nadenk ga ik nooit tijd hebben voor een kind. Ik wil mijn kind het beste geven wat er mogelijk net als iedereen. Ik wil zelf het meeste uit mijn leven halen. Die shit is nu nog te onduidelijk. Ik zie het nog niet helder genoeg. Heb nog wat levenservaring nodig. Voorlopig houd ik het bij de kinderen van andere.

Afgelopen dinsdag wou ik naar de sneak gaan. Dus ik ga uit huis en loop naar me auto. Ik sta naast me auto en merk dat ik met heel veel moeite uit mijn parkeer plaats ga komen. Ik ga me best doen om uit te leggen hoe het stond. Geen zin om paint enzo te openen :p.

Mijn straat is ongeveer breed genoeg voor 2 auto’s naast elkaar. Dat is alleen de weg. Dan is er langs de weg plek om je auto achteruit in te parkeren. Er staat meestal een auto langs de kant van de weg. Voor de helft op de weg helft op het gras. Dit is NOOIT een probleem. Vooral nu niet omdat mijn straat open ligt en veel plaatsten niet beschikbaar zijn. Maar op het moment dat er niet 1 auto aan de zijkant staat maar 2 dat betekend dat de auto’s die legaal staan er niet uit komen en spijtig voor die renault was ik 1 van die mensen.

Het duurde me ruim 10 min om eruit te komen. Ik werd een beetje gefrustreerd en hoe saai zou het zijn als ik mijn frustratie niet zou delen met de persoon die er verantwoordelijk voor is. Ik moet zeggen dat hij/zij geluk heeft. Want toen ik terug kwam van de sneak wou ik meer frustratie uiten maar die auto was weg. Anyway dan moet die auto het maar doen met een deuk van mij :p. Ik reed per ongeluk *cough* *cough* achteruit zo een deuk in zijn deur. Like oeps wat was dat nou??Ik ging maar met 5 km per uur :p. Ook echt heerlijk dat ik niks heb.

Btw die renault moet blij zijn. Ik wou lul op zijn auto krassen.

Ik ga eerlijk zijn met jullie…… Het is niet geworden zoals ik had gehoopt. Komt voornamelijk door die tweedehands kapper. But hea that is live. Binnenkort maar ff alles eraf scheren. Of mayb doe ik para en maak ik er een hanenkam van. pff Ik kijk wel. In ieder geval voorlopig gaat die muts op zelfs als is het 10 graden.

Anyway hier is die dan lang verwacht

Het is nu herfst en we gaan langzaam naar de winter toe. De kou is niet te ontkennen. Nu al 21 keer de winter overleefd. Het ging niet stijlvol maar zeker wel functioneel. Ik had vroeger altijd 2 mogelijkheden om de winter te overleven. P.s met winter overleven bedoel ik alleen me hoofd. Ik kon of mijn haar knippen en met skitta rond lopen met een lelijke muts of mijn haar niet knippen. Iedereen weet dat ik nooit kam dus mijn haar ziet er dan ook niet uit.

Ik ben het zat!
Dit probleem moet anders kunnen. En het gaat ook anders. Mijn zus, zo aardig dat ze is kwam met een idee. Wel of geen goede bedoeling dat laten we achterwegen. Ze blijft me zus so dont blame me for thinking this. Haar idee is S-curl. S-curl zet dus krullen in je haar met de vorm van een S. Ik heb al krullen I know that maar mijn haar is ZO dik dat je er niks van ziet. Ik moet zeggen die mensen op de foto met S-curl zien er wel scherp uit dus waarom niet. Ik heb de verpakking gekocht en me ma ging aan de slag. Het heeft ff gebrand enzo maar na een half uurtje ongeveer was ik klaar.

Ik ga morgen naar de kapper om het op te scheren. Nu is het nog niet echt scherp. Morgen gooi ik een foto erop. Dan mag je me haten of liefde geven. Ik voed me met beide dus mij maakt het niet uit

Zaterdag 31 oktober zijn Felicia en ik weer herenigd. Ik ging meteen na werk de trein in naar Haarlem. Daar stond me schatje op me te wachten. Ik hoefde alleen een enkeltje te kopen maar vanwege de gewoonte en de spanning haalde ik perongeluk een retourtje. Ach ja! who cares. Houdt die 4 euro maar NS. Ik moest nog wel 1x overstappen in leiden maar dat kon me niet afleiden. Ik was gefocust. Na een treinreis van een kleine 40 min kwam ik aan in Haarlem. Het was donker, koud en vreemd. Ik kon een aantal bussen hebben namelijk; 3,5,73,75 en 300. A bit weird dat ik het nog weet maar het heeft een reden. Normaal kan je de bussen zien staan als je voor de ingang staat van een station. In Haarlem niet. Ik moest een kleine 100 meter lopen. Zelfs op het busstation platform ding was een vreemd systeem. Bussen naar zuid stonden een kant op en naar noord de andere kant. Was opzich logisch is BUT! is vreemd als bussen gewoon maar wegrijden zonder te stoppen bij haltes terwijl er mensen aan het wachten zijn. Ik heb het echt zeker aan 5 chauffeurs gevraagd of ze gingen waar ik moest gaan. Met alle spanning in mijn lichaam probeerde ik me geest strak te houden en shit logisch te bekijken. Uiteindelijk mijn bus gevonden en 15 min later waren we reunited als de Wu-tang Clan.

Ben zwaar opgelucht en heb gister nacht heerlijk geslapen. Ik kan nu mijn leven weer oppakken

Ik ga deze film niet eens introduceren. Als je nooit hebt gehoord van deze film kruip dan s.v.p. weer onder je steen. De laatste beelden van MJ levend. Ik moet zeggen deze film, of liever gezegd deze documantaire was erg naar mijn liking. Ik heb nog nooit gezien hoe een concert van begin tot einde in elkaar wordt gezet. Het was dus ook nog enigszins educatief. Maar je gaat niet voor je plezier naar een educatieve film in de bioscoop. Dus daar gewoon nu ook niet op in. Deze film heeft me van begin tot einde geïnteresseerd. Ik kende helaas 1 nummer niet die hij zong. De rest kon ik lekker meezingen. Er zijn van die nummers zoals Human Nature waarbij het opzich lastig is voor de band om het zelfde geluid te produceren. Michael is nog al een perfectionist dus het lukt om een geven moment ook wel. Op dat soort momenten zie je pas echt wat voor artiest MJ was. Dat hele optreden was gewoon geheel MJ. Ik denk niet dat er veel artiesten zijn die bij een concert alles regelen. Geluid, lichten, muziek en dans. Hij was overal betrokken. Ik vind het mooi te zien dat hij de wereld echt een gedeelte van zijn hart wou geven.

Sommige mensen in de bioscoop waren wel zwaar vermoeiend.  Aan het eind van elke liedje klappen. Want dat kan niet wachten tot einde van de film ofzo. Ik heb niet geklapt. Ik heb gezworen dat ik nooit zou klappen voor een film. Maar het was het klappen wel waard vind ik. Ik vind het jammer dat ik het concert niet heb kunnen zien. Ik was ZEKER naar Londen gevlogen. Ik ben zelfs jaloers op die mensen die naast hem stonden. Ze vinden hem allemaal legendarisch. Ik had graag willen weten hoe het is om te praten met hem of überhaupt met hem om te gaan. Zo gaan die dingen. Er staan nu 2 dingen op mijn lijstje van dingen die ik had willen doen maar die nu onmogelijk zijn.

1: concert van Bob Marley

2: concert van Michael Jackson

En ja het zijn voorlopig alleen maar concerten van mensen die heen zijn gegaan I know.

Nu al ruim een week zonder je. We zijn nooit echt uit elkaar geweest. Ik voel het nu heel erg. Ik wil je zo graag terug. Is niet eens meer een geval van willen het is nu MOETEN! Ik doe dit nooit meer. Ik probeer me geest sterk te houden, maar blijf van die gedachtes hebben dat er wat ergs is gebeurd. Ik kan niet meer prettig slapen zonder dat je voor me deur staat. Ik word gek zonder je. Waar ben je? Waarom heb ik je nog niet terug? Waarom heb ik je überhaupt weggeven? Zelden heb ik spijt van mijn acties. Ik trek dit echt niet meer. Wanneer je terug bent laat ik je nooit meer gaan. We gaan samen door tot je niet meer verder kan. Morgen doe ik er weer alles aan om je terug te krijgen. Ik kan die gozer die weet waar je bent nu niet bereiken wat me ernstig irriteert. Hij heeft wat gezondheidsproblemen maar ik ben nu gewoon op een punt gekomen dat ik zo egoïstisch ben dat het me niet meer kan schelen.

Bij dezen een officiele excuses van mij naar jou. Love you Felicia